Hepimiz popüler bir deyişi duyduk, “bir resim 1000 kelimeye bedeldir”. Yine de bir ses klibinin değeri nedir?

Bir dakikanızı ayırın ve bu klibi dinleyin.

Zihninizde ne algıladınız?

Anlamadığınız (belki de anlarsınız) güzel bir dilde şarkı söyleyen birini duyarsınız. Arka planda yankılanan bir alanda konuşan insanları duyarsınız. Kendinize aşağıdaki gibi temel sorular sordunuz mu:

“Bu nerede?”

“Kim şarkı söylüyor?”

“Bu bir konser mi yoksa sokak performansı mı?”

Bunlar bir proje üzerinde çalışmaya başladığımda kendime sorduğum türden sorular. Doğru bir sahne oluşturmak veya bir anlatı hikayesi anlatmak için bireysel ses öğelerini nasıl birleştirebilir, kaydedebilir, değiştirebilir ve ayarlayabilirim? Bu süreç, seyahate dahil olduğunuzda tamamen değişir ve genişler.

Bu ses klibinin sonunda bir sonuca varabildiniz mi? “Bir açık hava konseri” veya “bir şehirde sokak sanatçısı” demiş olabilirsiniz.

Bu kaydedildiği sırada, bu basit ama güzel ses klibinin yolculuğumun başlangıç ​​noktası olacağını bilmiyordum. Bu, Avrupa turumun ses tasarımına yaklaşımımı nasıl değiştirdiğinin ve hayatımın geri kalanını nasıl etkilediğinin bir açıklaması.

Abartmana gerek yok

Dinlediğiniz ses klibine geri dönelim. Şu ana kadar yazdığım her şeye dayanarak, sahnenin nerede geçtiği sizin için açık olabilir. Acı verici bir şekilde açık olduğunu düşündüm. Ta ki bu kaydı ülke dışında olduğumu bilmeyen bazı arkadaşlara gönderene kadardı. “Omg şunu kontrol et” gönderdim ve açık olduğu için açıklamadım, değil mi!?

Yanıtlar aşağıdaki gibidir:

Arkadaş 1: WOW Toronto’nun neresinde burası?

Arkadaş 2: Eyy sonunda Avrupa’ya gittin

Arkadaş 3: Güzel! Montreal?

Arkadaş 4: lmao oynamadım

Tamam, dördüncü arkadaşı dahil etmem gerekmiyordu ama bunun bazı şeyleri canlandırabileceğini düşündüm. Bütün bu cevaplar beni eşit derecede rahatsız etti. Neden Toronto, Montreal ve GENEL Avrupa’yı alıyordum? Açıkça Paris’te Notre Dame’ın önünde. Neden kimse bunu anlamadı? Belli, değil mi?

Paris’te olduğumu bilen daha fazla arkadaşımla paylaştım. Cevapları aşağı yukarı ikinci arkadaşımınkine benziyordu. Hatta bir barda rastgele insanlarla paylaşacak kadar ileri gittim. Bu blogdaki herhangi birinin şimdiye kadar verdiği en akıllıca karar olmayabilir. Cevapları hakkında yazmaya bile değmez.

Arkadaşlarımın neden bilmediğini ve senin de neden bilmediğini şimdi anlıyorum (ama yaptıysan – altın yıldız!). O zamanlar benim haberim yoktu, bu 1 dakika 16 saniyelik ses klibindeki hiçbir şey Paris hakkında Fransızca olmasının yanı sıra HERHANGİ BİR ayrıntı vermiyor. Buna rağmen, şarkıcı sonunda “Teşekkürler” diyor; Paris’in ünlü bir katedralin önünde çığlık atıyor değil. O ZAMAN BİLE, Fransızca olduğunu bile söyleyemeyebilirsiniz.

Bir ses tasarımcısı olarak biraz utandım, sonuçta, işitsel sahneler oluşturmak benim işim ve arkadaşlarımın bu belirsiz (ama çarpıcı) ses klibinin tam olarak nerede kaydedildiğini bildiğini varsaydım.

Utancım yatıştıktan sonra, Paris’e daha çok benzetecek şeyler bulmaya çalıştım. “Belki arka planda bir siren gerekiyordu, orası Paris! Ben de yapabilirim… umm…”

“Bu sesi nasıl daha fazla Paris yapabilirim” düşüncelerimin durduğu nokta. Bu klibin güzelliğinden uzaklaşmadan, bu sese Paris gibi hissettirecek hiçbir şey eklenemez gibi hissettim. Söyleyebileceğim tek şey, “Hey şu şarkıya bir bakın, birinin Notre Dame’ın önünde performans sergilediğini duydum” oldu.

Ses tasarımı çalışmamla korelasyon basitti. Bu ses bir podcast’te kullanılıyorsa, basit bir “Paris’te Notre Dame’ın önünde duruyordum” ve yukarıda kullanılan sesle nerede olduğunuzu anında anlardınız. Bir ses ortamını tanımlamaya yardımcı olmak için anlatı yazımı kullanımının “tembel ses tasarımı” olarak karşımıza çıkabileceğini düşünebiliriz, ancak bu her zaman böyle değildir. Bazen bir sunucudan veya misafirden gelen biraz ekstra bağlam, aşırı karmaşık ses tasarımı oluşturmadan sahnedeki seslerin parlamasını sağlar. Bu teori bir sonraki noktamla el ele gidiyor.

Hiçbir iki ses birbirine benzemez

Lizbon’da akşam geç oldu ve dairemde sağlam bir tasarım karışımı üzerinde çalışıyordum. Nisan ayının ortasıydı ve üst üste beşinci gün yağmur yağıyordu. Lizbon, sıcağı ve güneş ışığı ile tanınan bir şehir, ancak alışılmadık bir hava döneminde orada olduğumu fark ettim. İki ay boyunca neredeyse her gün yağmur yağdı. O zamana kadar Lizbon’da geçirdiğim zamanın çoğu sadece yağmurdu. Yağmurdan bıktım ve yoruldum. Arka plan gürültüsü gibi ayarladım. Bu, her şeyi daha da ironik kılıyor çünkü en iyi ses keşiflerimden biri haline geldi.

Biraz yağmur sesi kullanabileceğini düşündüğüm bir podcast karışımı üzerinde çalışıyordum. Ses kayıt cihazımı alıp çatının altına çıkıp bölümde kullanmak için yağmuru kaydetmeye karar verdim. İçeri girip kaydı ses DAW’ma çektiğimde, yağmur gibi gelmediğini duyduğumda şok oldum.

İlk düşüncem, kayıt cihazımda bir sorun olabileceğiydi çünkü kulağa inanılmaz derecede tuhaf geliyordu. Kulaklıklarımı çıkardım ve bunun benim kaydedicim olmadığını fark ettim, aslında apartmanımın dışından gelen yağmur sesiydi. Orada şaşkın şaşkın oturdum, günlerdir duyduğum bu yağmurun 25 yıllık hayatımda duyduğum hiçbir şeye benzemediği gerçeğini aklımdan çıkaramıyordum. Bunu neden daha önce hiç fark etmedim?

Düşündükten sonra nedeni basitti. Buna hiç dikkat etmedim. Oradaydı ve özel bir şey yoktu. Yağmur yağıyordu. Bununla birlikte, inanılmaz derecede özel bir şey vardı çünkü binanın çatısı ve şekli, suyu farklı bir ses efekti haline getirecek şekilde sıçramasına neden oluyordu.

Lizbon’daki dairemdeki bu yağmur kavramı, duyduğum diğer yağmurlardan tamamen farklı geliyordu, kafamdaki katı bir kavramı değiştirdi, her yerde bir ses var diye, her yerde aynı ses çıkacağı anlamına gelmez.

Şimdi ses tasarımı yaptığımda, her zaman yer, dönem ve kültür hakkında hızlı bir ses araştırması yapmaya ve dinleyiciyi sarsmadan mümkün olduğunca en iyi şekilde uygulamaya çalışıyorum. Derin bir konsept değil ama anlatılan hikayeye uygun ve doğru bir ses tasarımı yaratmamı sağlıyor. Bu, yaptığım iş için çok önemli bir kavram.

Stüdyo yok, sorun yok… bir nevi

Ses meraklıları sıra dışı konuştuğum için bana kızmadan önce açıklamama izin verin.

Tüm ses miksajlarımı kulaklık takarak yapıyorum çünkü insanlar podcast’leri bu şekilde dinliyor. Bu, bu özel durumda stüdyo monitörlerine olan ihtiyacı ortadan kaldırıyor.

Kayıt söz konusu olduğunda, aşağıdakileri küçük bir çantada getirebildim:

• MacBook Pro, Stand ve Klavye
• Shure SM58 Mikrofon ve XLR Kablosu
• Mikrofon standı
• Focusrite Ses Arayüzü
• Zoom H5 kaydedici

Bu altı öğe ile tüm ses tasarımı çalışmalarımı etkili bir şekilde yapabildim. Ses miksajından dış ses kaydına kadar her şeyi kolaylıkla yapabildim. Bu deneyimin en sevdiğim yanı, bir hafta sonu gezisinde ses kayıt cihazımı yanıma alıp yerel ambiyansı ve sesleri kaydedebilmekti. Lizbon, Londra, Paris ve Barselona gibi şehirlerden otantik sese sahip olmak, beni yalnızca bir ses meraklısı/ses tasarımcısı olarak mutlu etmekle kalmayıp, “Stüdyo Yok, Sorun Yok” demek için olası herhangi bir tepkiden kurtulmamı sağlayan bir şey.

Ses meraklılarını yatıştırmak için yurtdışında çalışma kurulumumda bir sorun vardı. İkinci bir monitöre sahip olmamak bazen bir sorundu. Miks yaparken sık sık komut dosyalarına bakmam gerekirdi ve bu, iki miks penceresi açıkken çok daha karmaşık hale geldi. Bu, müşteriler için oluşturduğum düzenlemeler ve miksler söz konusu olduğunda ekstra titiz olmamı sağladı.

Dürüst olmam gerekiyor ve şunu söylemeliyim ki, bugüne kadar, harici monitör olmadan tüm miksajımı yapmak için sadece dizüstü bilgisayarımı kullanıyorum. Aylarca bu şekilde çalıştıktan sonra, bu düzene alıştım ve notlar ve karışık revizyonlar söz konusu olduğunda daha gayretli olduğumu gördüm. Ayrıca herhangi bir yerde miks yapmayı faydalı buldum. Şu anda Montreal’de evde normal internet hızıyla çalışıyorum. Bir şey olursa ve bir karışım üzerinde çalışamazsam, ekipmanımı alıp başka bir yerde çalışmakta sorun yaşamazdım.

Ben buna kapsül kurulumum diyorum; buna sahip olmak beni yaratıcı bir profesyonel olarak çok daha rahat ve çok yönlü hissettiriyor.

İş seyahati yaparken, yani “Dijital Göçebe” yaşam tarzına geldiğinde “ikinci bir monitöre sahip olmamak” en son sorunu oluşturdu dersem yalan söylemiş olurum ama birkaç tane daha vardı…

Kötü….

Zaman dilimleri berbat

Pacific Content ekibinde, çeşitli saat dilimlerindeki insanlarla çalışıyoruz, ancak çekirdek ekip esas olarak Doğu ve Pasifik Standart Saatine dayanıyor. Yurtdışına gitmeden önce, Doğu Saat Dilimi’nde bulunan Toronto’da bulunuyordum. Anlaşmaya göre, nerede olursam olayım Doğu Saati’nde çalışmaya devam edecektim. Bu benim için sorun değildi; neredeyse tercih ediliyordu. Sabahları kendime ayıracağımı, işe öğleden sonra erken başlayıp akşamları bitireceğimi düşündüm. Bir kez bittiğinde, geceleri bir şeyler yapmak için hala zamanım olurdu. Benim için en iyi yanı, projelerde daha fazla zaman istersem sabahları ileride çalışabilecek olmamdı. Heyecanlıydım. Ama işler her zaman tam olarak planladığım gibi gitmedi.

Yurtdışında çalışırken esas olarak Lizbon’da bulunuyordum. Büyük tepeleri, güzel havası* ve harika insanları ile Portekiz’in güzel başkenti, ben oradayken Batı Avrupa Zamanına denk geldi. Bu, Lizbon’da 14:00 – 22:00 arası genel bir çalışma programım olduğu anlamına geliyordu, bu da Toronto’da sabah 9 ile akşam 5 arasıdır. Genel olarak, bu şaşırtıcıydı, ancak bir proje üzerinde biraz daha çalışmak istersem veya takvimim doğru saat dilimine güncellenmediği için neredeyse bir toplantıyı kaçırırsam sorunlar ortaya çıkabilir. Bunlar, zaman içinde çözümler bulduğum daha küçük sorunlar. İş görüşme kayıtları için teknik kurulumlar yapmaya geldiğinde, benim saat dilimim zaman zaman bir fayda sağladı. Geriye dönüp baktığımda, bu sorun daha sonra karşılaştığım sorunlarla karşılaştırıldığında hiçbir şeydi.

Günlük hayatın

Dürüst olmak gerekirse, bu parçaya bu son noktayı dahil etmemeyi düşündüm ama daha kişisel mücadelelerimin bazı yönlerinden bahsetmemenin samimiyetsiz olacağını düşündüm. Bu yön sizi ilgilendirmiyorsa, “Son Düşünceler” i atlamaktan çekinmeyin, kızmayacağım 😉

Yurtdışında yaşamak/çalışmak ve Paris’e hafta sonu gezileri yapmak eğlenceli bir yaşam tarzı gibi görünse de, ünlü Katedrallerin önünde güneş ışığı, gökkuşakları ve şarkıcılar yoktu. Zaman zaman zordu.

Harika insanlarla tanışır, harika kültürleri deneyimler ve dünyanın en harikalarından bazılarını görürdüm ama sürekli değişimler yavaş yavaş beni yıpratmaya başladı. Bazen arkadaş edinmek zordu ve tanıştığım kişiler çok uzun süre ortalıkta olmayacaktı (fazla sosyal bir insan olmak için hiç yaşamadığım bir mücadele). Çıkmak zordu çünkü kim kendi ülkesinde kalıcı olarak yaşamayan biriyle gerçekçi olarak çıkar ki? Elektronik voltaj sorunları nedeniyle sürekli olarak elektrik sigortalarını patlatmak gibi küçük ama rastgele şeyler, mikrofonumun neden tıkladığı (düzelttiğim) gibi daha büyük şeylere kadar zamanla aşınıyordu. Hepsinden kötüsü, harika insanlardan ayrılmak zorunda kalmak her seferinde daha da zorlaştı ve evdeki ailemi ve arkadaşlarımı özlemeye başladım. Bazen kendimi oldukça yalnız hissediyordum.

Bu benim işimi veya kariyerimi etkilemese de, diğerlerinden daha zor günler olmadı desem yalan söylemiş olurum. Özellikle yaklaşık bir ayı tek başıma geçirdiğim bir dönem oldu. Çalışıyordum ve boş zamanlarımda şehri keşfediyordum ama inanılmaz derecede mutsuzdum ve kendimi yalnız hissediyordum. O kadar ki ailem ve evdeki arkadaşlarım bile benim mutlu olmadığımı fark etmeye başladılar. Birçok kez Kanada’ya dönmeyi düşündüm ama sonunda kalmaya karar verdim ki bu sonuçta harika bir karardı.

Beni yanlış anlama, bu deneyimden öğrendiğim olumlu şeyler, hayatımın geri kalanında saklayacağım güzel anılardı. Zor zamanlar büyümeme yardımcı oldu ve bu süreçte kendim hakkında bana çok şey öğretti. Elbette, bir ses tasarımcısı olarak büyüdüm ama dürüst olmak gerekirse, bu sadece denklemin bir parçası.

Yıllardır görmediğim eski dostlarla yeniden bir araya gelmek, yenilerini kazanmak, dünyadaki cömertliği ve güzelliği görmek hala gözlerimi yaşartıyor. Bunlar, ASLA değiştirmeyeceğim çok değerli zamanlar ama gerçekler konusunda dürüst olmak benim için önemliydi.

Son düşünceler

Yurtdışında beş aydan biraz fazla bir süre geçirdikten sonra bu yılın 29 Temmuz’unda Toronto, Kanada’ya döndüm. Hala tarifi zor bir duyguydu. Sanki bir bölüm bitmiş gibi hissettim ve eve farklı bir insan olarak döndüm ama evim dediğim şehir aynı değildi. Kısa bir süre sonra, aşık olduğum bir şehir olan Montreal’e taşındım. Bana Avrupa’da özlediğim ve Kuzey Amerika’da sevdiğim şeylerin unsurlarını veriyor. Seyahat aşkım hala aynı olsa da, aylardır yurtdışında çalışmaya olan ilgim o zamandan beri yok oldu. Bu yaşam tarzını sürdürebilen birçok insanla tanıştım ve seyahat ederken hala harika işler yaratmış olmama rağmen, sürekli değişimin ve bazen yalnızlığın zihinsel yükü benim için buna değmez.

Hem kişisel hem de profesyonel düzeyde deneyimlediğim ve öğrendiğim şeyler, hayatımda yaptığım hiçbir şeyle karşılaştırılamaz. Sadece bir ses tasarımcısı olarak değil, aynı zamanda tartışmasız daha önemli bir insan olarak da büyüdüm.

Seyahat ve ses tasarımı ile yolculuğuma dair düşüncelerim sayesinde, uçak bileti rezervasyonu yaptırmanızı ve sigortaları patlatmanızı gerektirmeyen büyük bir sonuca vardım.

Paris harika bir şehir.

Tamam… bu kötü bir şakaydı… bunu içimde tutabilir miyim bilmiyorum ama deneyeceğim.

Tüm ciddiyetle, yaratıcı kariyerinizdeki başarı ve büyüme (sağlam tasarım olsun ya da olmasın) etrafınızdaki yaşamı dışlamaz. İçeriği nasıl oluşturduğumuz ve tükettiğimiz, çevremiz, geçmişimiz, ırkımız, dinimiz, cinsiyetimiz, cinselliğimiz vb. ile ilgili her şeye sahiptir. İster bir stüdyoda, ister memleketinizdeki bir ofiste veya yurtdışında çalışıyor olmanızın bir önemi yok. Bir sonraki hafta sonu kaçamağınız, günlük hayatımızın her yönü bir şekilde yaptığımız şeyleri şekillendiriyor.

Kaynak: Ryan Calerke / Pocific Content